2012/06/09

نیکولاس کریستف، خبرنگار ارشد نیویورک تایمز، الآن ایران است. صفحه‌ی فیس‌بوک‌اش را با این عکس به روز کرده و با لحنی هیجان‌زده نوشته «استیو جایز است در ایران! از مجسمه‌ی کوچک او در فروشگاهی در ایران عکس گرفتم. به نظر می‌رسد که ایرانی‌ها عاشق کامپیوترهای اپل‌ هستند.»

گویا خبرنگار ارشد نیویورک‌تایمز نیز پیش‌ ازسفر تصور کرده بوده که دارد به بیابانِ بی‌آب و علف و سکنه سفر می‌کند.

از آن طرف، و به اندازه‌ی نکته‌ی بالا بااهمیت، نظرهای زیر عکس است؛ از جهتِ بررسیِ این که بسیاری از ما ایرانی‌ها هنگامی که با غیرایرانی‌های امریکایی و اروپایی صحبت می‌کنیم دوست داریم چه تصویری از خودمان به آن‌ها نشان بدهیم. به نظر می‌رسد که این پنج تِم بیش از بقیه تکرار می‌شود: ما عرب نیستیم، ما از امریکا متنفر نیستیم، ما با حکومت‌مان فرق داریم، ما عاشق آزادی و دموکراسی هستیم، و ایرانی‌ها بسیار مهمان‌نواز و صلح‌طلب و انسان‌دوست‌اند.

نه تصویری که نیکولاس کریستف از «ما» می‌دهد واقعی‌ست، نه تصویری که «ما» به «آن‌ها» از خودمان می‌دهیم. اولی به دنبالِ پیدا کردنِ خود در دیگری است؛ دومی به دنبال شبیه کردنِ خود به دیگری. هر دو در پی رضایتِ مخاطبِ غربی.

اگر واقعیتی در این مواجهه‌ی نابرابر وجود داشته باشد، همان «نابرابریِ» مواجهه است.