این متنِ سخنرانی ام در میان جمعی از فعالان ضد جنگ نیویورک است (ویدئو را این جا ببینید.) اکثرشان از فعالان چپ امریکایی اند. خلاصه ی صحبت ام این است که ما باید نشان دهیم که فعالیت های ضد جنگ و ضد تحریم مان مساوی با حمایت از جمهوری اسلامی نیست. یعنی در کنار «نه به جنگ! نه به تحریم!» می بایست به «سرکوبِ دولتی!» نیز «نه» بگوییم و در کنار مبارزه ی دموکراتیک مردم ایران برای آزادی و عدالت قرار بگیریم.

تأثیر گذاشتن روی جنبش ضد جنگِ امریکا کارِ ساده ای نیست. آن ها در بدترین حالت کنار دیکتاتورهای ضد امریکایی می ایستند، و در وضعیتی بهتر مسأله ی دیکتاتوری در ایران برای بسیاری شان دغدغه نیست. موضع ضد امریکایی حکومتِ ایران، حضور پایگاه های بیشمار امریکا در خاورمیانه،  حاکم بودنِ منطقِ جنگِ سرد میان بعضی حلقه های چپ، سیاست های دوگانه ی امریکا در منطقه، نظامِ نابرابرِ بین المللی، و عدم ارتباطِ معنی دارِ ایرانیانِ دموکراسی خواه با فعالانِ امریکایی در طول این سال ها، باعث شده است تا صحبت درباره ی «جنبش دموکراتیکِ مردمِ ایران» میان حلقه های چپ امریکا به آسانی میسر نباشد.

اما آن ها فعالان ضد جنگ اند و برای آن که بتوانیم در جنبش ضد جنگ اثرگذار باشیم راهی جز گفت و گو، تأکید بر اشتراکات، و نشان دادنِ کاستی های نگاهِ «ضد امپریالیستیِ» آن ها نداریم. پس از شرکت در تظاهراتِ چهارم فوریه در نیویورک و در دست گرفتنِ پلاکاردهای «نه به جنگ، نه به تحریم و نه به دیکتاتوری» متحدین جدیدی پیدا کرده ایم. از آن روز تا به حال تقریبن هر هفته یک بار جلسه داشته ایم و اخیرن گروهی تشکیل داده ایم با حضور ایرانی ها، ایرانی-امریکایی ها و دیگرانی که با ما در «نه به جنگ! نه به تحریم! نه به سرکوبِ دولتی!» همراه هستند. در هفته های آینده بیشتر از این گروهِ تازه تأسیس می نویسم.

متنِ سخنرانی ام به شرحِ زیر است

I would like to start by going back to June 15th 2009. Three days had passed since the presidential election. The announced result was not as many Iranians had expected. It was shocking. Despite well-grounded evidences of fraud, Ahmadinejad had claimed victory by a landslide. Members of The Guardian Council, who were responsible for examining the credibility of the results, and were expected not to take sides, had already supported Ahmadinejad weeks prior to the election. The supreme leader himself had congratulated him for his victory. Streets had been packed with armed revolutionary guards and pro-government semi-militia Basijis. Everything was at odds with what might give us hope. Except one thing; for months prior to the election, tens of thousands of Iranians had been occupying public spaces, chanting “if fraud happens, Iran will become the Armageddon”. That is: don’t cheat or we will claim our votes in the streets. Those slogans were still echoing in our heads and on our lips. Our solidarity was our power

I was a student of mechanical engineering at Sharif University of Technology at that time. Like many other Iranians, I was involved in pre-election presidential campaigns. In student movement we were fighting for our basic rights. During the first four-year presidency of Ahmadinejad, most of the democratically elected student bodies across the country had got shut down; hundreds of students, including my friend Zia Nabavi, had been banned from continuing their education for speaking up their minds; many others, including my friends Majid Tavakkoli and Bahareh Hedayat, had been arrested and sentenced to years in prison; professors who were not expressing their loyalty to the regime had been compulsively retired; and university guards had become agents of the security forces, reporting the activities of students to security officials and helping intelligent agencies to arrest us

It was 8:30, in the morning of Monday June 15th 2009, when I arrived at Sharif. My university was located near Azadi Square, a strategic location for protestors. Unlike any other day, hundreds of other students had already gathered in the main yard. They were distributing Mir-Hossein Mousavi’s statements. He had invited the officials to respect the law, and had called for civil and non-violent protests. Since early hours after the election, several politicians, journalists, lawyers and prominent grassroots activists had been arrested. Reformist newspapers, internet and even cell phones had been shut down. And state media had started its pro-Ahmadinejad propaganda. History had taught us not to have trust in the system. Occupying streets in mass numbers was the only remaining way of expressing discontent

It was ten in the morning. We had been told that security forces had permission to kill protestors with their snipers. Despite the possible threats, some of my friends and I decided to leave the university and start marching in the street. We were a hundred. That was the first time since 1999 students’ uprisings that we were chanting anti-dictatorship slogans out of university campus. It was a historical moment. Half an hour later our numbers got thousands. The unprecedented spectre of fear and hope was haunting Tehran. Moments later I could not find my student friends anymore. I got lost in the crowd. Not hundreds or thousands, but millions of Iranians, men, women, children, young, old, from different social classes, were marching in the Azadi street. On that day, seven people, including Sohrab Arabi, got killed

I left my country in September 2009 to Budapest/Hungary, four months after the election. Had I lived in Iran few more months, I would have ended up in prison for violating national security, making propaganda against the regime, and insulting the supreme leader. They were common charges against protestors. State media was calling us CIA Agents who intended to disrupt the country. They were false, shameful, and disgusting accusations. The Iranian democratic green movement is rooted in more than a century struggle of Iranians for freedom and justice. It is constituted of, but could not be reduced to, students, women, and workers’ movements, with the overall aim of not necessarily toppling the regime down, but appreciating human dignity and respectability. It is anything but a CIA plot

Two years and nine months have passed and it’s the seventh month that I am at US. Now we are facing different social and political realities. Iranian Green Movement has been harshly cracked down, US has pushed for crippling economic sanctions against Iranian people, and Israel and US warmongers are threatening Iranians with military aggression

It is abundantly clear that the recent, unprecedented sanctions are going to have an adverse effect on Iran’s economy. They will lead to reduction in GDP, higher unemployment, inflation, and widening the gap between the rich and the poor. Lives of teachers, white collar workers, laborers, and vulnerable members of the society who are working hard to making a living are hurt the most. Sanctions are not alternative to war. They are war by definition

Undoubtedly, sanctions and threat of war will also weaken the Iranian democratic movement. They provide a pretext for the Iranian government to escalate its repressive measures against labor and other progressive movements, make people more dependent on the authoritative state to meet their daily needs, and increase social tensions, poverty and anomies. A disempowered society loses its capacities of resistance against state repression

In the light of these concerns, on February 4th 2012, on “Day of Mass Action” against a possible war with Iran, hundreds of us went to the streets of New York to oppose war, sanctions, and, of course, to stand in solidarity with Iranians’ struggle for freedom and justice. Not everybody agreed with us on the last point. Some leftist activists in the protest were trying to silence us. They made efforts to tear our placard, block our march, and even beat and took microphone from one of the speakers while she was expressing her solidarity with the Iranian Green Movement

One American protestor, who made several speeches at the rally, approached me, looked into my face, and overtly accused us of being CIA Agents. Her words instantly took me back to Tehran, to two years and nine months ago, when Iranian protestors who were risking their freedom and lives for freedom and economical justice had to bear the same accusations. That American protestor in New York was not a semi-militia Baisji member, nor was she being paid by Islamic Republic to silence Iranian dissidents. But her legitimate anti-war, anti-imperialist approach had pushed her too far to illegitimately stand beside the Iranian dictators

But the story has one more dimension. The Iranian state media, and the notorious Press TV – which has the records of broadcasting the forced confessions of Iranian political prisoners – were also present at the demonstration. They had hard time on that day. The mass presence of anti-war, anti-sanction and anti-state repression Iranians and their allies had made it difficult for Iranian state media to make coverage. Yet, they eventually managed to make several interviews and took some pictures. On February 5th 2012, the front page of hardline newspapers in Iran was a picture of the anti-war protest in New York, with an eye-catching title: “Supporters of Islamic Republic in US  Marched Against War!” That is, here in US we were shamefully called CIA Agents, and there in Iran we were ridiculously addressed as supporters of Islamic Republic. But we are, in fact, neither of them

My friends and I, who have recently formed a group called Havaar (The Iranian Initiative Against War, Sanctions, and State Repression) invite leftist activists in US (and more ideally around the world) for a new way of resistance. While we are trapped between foreign imperialists and domestic dictators, we believe that there is a way out of this cycle

We have to make it clear that our anti-war and anti-sanction position is not equal to support for Iranian government. This does not mean lending our support to any specific political group or individual in Iran. It rather means standing in solidarity with Iranians’ struggle for social and political freedoms, economical justice and judicial transparency. Any anti-war statement or action which stays silent on this issue, will be hijacked by Islamic Republic and will be used as part of propaganda machine against Iranian people

Besides, standing beside Iranians’ labor and other progressive movements does not mean supporting foreign intervention for “regime change”. We have to be explicit about it. We are calling for self-determination. Iranians must have the right to freely determine their own government without foreign intervention or external compulsion

The majority of political prisoners in Iran and families of those who were murdered by Iranian government are also against war, against sanction, and against foreign intervention. Most Iranians in US are on the same boat. Without showing them our solidarity we make an anti-war movement which not only serves the interests of Islamic Republic, but leaves Iranians alone in their struggle for liberty and justice

I would like to end by bringing a quote from the brilliant article of Raha, the Iranian Feminist Collective, titled “Solidarity and Its Discontents”. The article goes, “There is no contradiction between opposing every instance of US meddling in Iran–and every other country–and supporting the popular, democratic struggles of ordinary Iranians against dictatorship. Effective international solidarity requires that the two go hand in hand … We are calling for a rethinking of what internationalism and international solidarity means from the vantage point of activists working in the US. Internationalism has to start from below, from the differently articulated aspirations of mass movements against state militarism, dictatorship, economic crisis, gender, sexual, religious, class and ethnic oppression, in Iran, in the US and all over the world.” a. a

اول؛ ما چه طور می فهمیم کسی «مرد» است یا «زن»؟ آیا از روی عکس، آرایش، رفتار، لباس، چهره، نحوه صحبت کردن، معاشرت، عادت های فردی و اجتماعی، باورها، تفریح ها، علائق، خلق و خو، منش و روشِ یک فرد می توان گفت که جنسیت وی چیست؟ بگذارید سؤال را شکلِ دیگری بپرسیم. منظورِ ما از این که می گوییم فلانی «زن» است یا «مرد» است چیست؟ 

دوم؛ آیا منظور از «مرد» و «زن» بودن، «پرفورمنس (رفتار)» های اجتماعیِ وی است یا «بیولوژیک» وی؟ مثلن می دانیم که اگر فردی که بدنِ «مذکر» دارد، آرایش، چهره، لباس، خلق و خو و «پرفورمنس» های اجتماعی ای داشته باشد که از نظر جامعه «زنانه» است، بسیاری – که از بدنِ مذکرِ او خبر ندارند – او را «زن» می دانند. اما آیا او «در واقع» مرد است و ادای «زن» ها را در آورده؟ یا «واقعیتی» وجود ندارد؟ منظورِ ما از واقعیتِ یک فرد، «بیولوژیکِ» اوست یا «پرفورمنسِ» اجتماعی اش؟

سوم؛ اگر منظور از واقعیتِ یک نفر، و «مرد» یا «زن» دانستنِ او، پرفورمنسِ اجتماعیِ آن شخص باشد، آیا می توان نتیجه گرفت که انسان ها از آن جا که در زمان ها و مکان های متفاوت می توانند پرفورمنس های اجتماعیِ متنوعی داشته باشند، در نتیجه «جنسیت» های متنوعی می سازند؟ یعنی ممکن است یک فرد زمانی در نظر عموم «زن» باشد – مثلن چون عکسی دارد که شبیه «زن» هاست – و زمانی دیگر «مرد» – چون عکسی دارد که شبیه «مرد» هاست – و در زمانی «ابهام» برانگیزد و ذهنِ جامعه نتواند او را در هیچ کدام از این دو گروهِ مسلط جای دهد؟ اگر پاسخ مثبت است – که هست – آیا بیراه است که بگوییم پرفورمنس اجتماعی معیارِ مناسبی برای تعیینِ جنسیتِ ثابتِ وی نیست؟

چهارم؛ بنابراین آیا می توان نتیجه گرفت که از آن جا که پرفورمنسِ اجتماعی تغییر می کند و غیر ایستاست، این بیولوژیِ انسان هاست که تعیین کننده جنسیت شان است و واقعیت آن جا نهفته است؟ اگر این گونه است، و می شود انسان ها را بر اساس بیولوژی شان به دو دسته «مؤنث» و «مذکر» تقسیم کرد، اولن منظورِ از بیولوژی چیست؟ آیا منظورِ ما بافت کروموزومی است؟ یا ترشح هورمون ها؟ یا خصوصیت های روانی؟ یا آلت تناسلی؟ اگر فردی مجموعه ای به هم ریخته از این ها را داشت – که بسیاری دارند – چه قضاوتی درباره بیولوژی او صادق است؟ دومن اگر جنسیت افراد بر اساسِ بیولوژی شان تعیین می شود و بتوان آن ها را در دو گروه «مذکر» و «مؤنث» و در نتیجه «مرد» و «زن» جای داد، آن گاه چه حکمی درباره ی بیولوژی و جنسیت افرادی می توان داد که دوست دارند بدنِ خود را به دلایل مختلف به تیغ جراحی بسپارند؟ آیا بیولوژی و در نتیجه جنسیت آن ها در طول زمان تغییر می کند؟

پنجم؛ افرادی هستند که می خواهند بدن شان مطابق انتظاراتی باشد که جامعه از یک پرفورمنسِ اجتماعی خاص دارد. مثلن فردی که بدنِ «مذکر» دارد و پرفورمنسِ اجتماعیِ به اصطلاح «زنانه» – مثلن لاک می زند و دامن می پوشد و آرایش می کند و ناز دارد – ممکن است بدن اش را به تیغ جراحی بسپارد تا بین «بدن» و «پرفورمنسِ اجتماعی» که جامعه از او انتظار دارد هماهنگی ایجاد کند. او از دستِ آلتِ تناسلیِ مردانه خلاص می شود، هورمون مصرف می کند، و روی کمر، ران ها و سینه های اش عمل جراحی انجام می دهد. آیا با تغییرِ بیولوژی، و با تغییرِ بدن، جنسیت او نیز دستخوشِ تغییر می شود؟

ششم؛ نتیجه این که اگر بیولوژی (به معنای «مذکر» و «مؤنث» بودن) متغیر باشد و نه یک حقیقتِ ثابت، و نتوان تمام انسان ها را به دو دسته ی «مؤنث» و «مذکر» فروکاست – که نمی توان – و اگر رفتارهای اجتماعی نیز متنوع و متکثر باشد و نه یک واقعیتِ ایستا، و نتوان جنسیت یک فرد را با استناد به رفتارِ اجتماعی اش برای همیشه تعیین کرد – که نمی شود – در نتیجه آیا این طور به نظر نمی رسد که ما با «جنسیت های غیرایستا و سیال» سر و کار داریم و نه با یک جنسیتِ ثابتِ همیشگی؟

هفتم؛ اگر این گونه باشد، آن وقت آیا دسته بندی های اجتماعی مانند «همجنسگرا»، «دیگرجنسگرا» و «دوجنسگرا» بیش از پیش معنایِ خودش را از دست نمی دهد؟ مگر گرایش جنسی مربوط به گرایش یک بیولوژی به بیولوژی دیگر، یا یک جنسیت به جنسیت دیگر یا چیزهایی شبیه به این نیست؟ اگر این گونه است، در صورتی که ایستایی و تغییرناپذیریِ «بیولوژی» و «جنسیت» پیش از این زیر سؤال رفته باشد – که رفته است – چه طور می شود مفهومِ گرایش جنسی را فهمید؟ آیا گرایش جنسی نیز همانند جنسیت متغیر و سیال خواهد بود؟

همجنسگراستیزان یا همجنسگراهراس ها چه می گویند؟ ما چه می گوییم؟

 
ـ1- «اگر هم جنسگرایی یک پیشرفت فرهنگی است و روشنفکربازی است، پس وای بر حال ما که بخواهیم پیشرفت کنیم.»ـ
 
همجنسگرایی به خودیِ خود دالِ بر پیشرفت یا عقب ماندگیِ یک فرهنگ نیست. اما تبعیض علیه همجنسگرایان و دگرباشانِ جنسی از نشانه های زوال یک فرهنگ است. هر فرهنگی (فرهنگ در عام ترین معنایی که بشود برای آن در نظر گرفت) که در گفتمان ها، رفتارها و باورهای خود نسبت به زنان، اقلیت های قومی و مذهبی، مهاجران، ملیت های دیگر و نیز دگرباشان جنسی تبعیض روا ندارد، همزیستی مسالمت آمیزتری را ترویج می کند و پاسدار حقوق بشر است. دفاع از شیوه ی زندگی هم-جنسگرایان به معنای دفاع از هم جنسگرایی نیست. همان طور که دفاع از شیوه ی زندگی دیگرجنسگرایان – مثل حق ازدواجِ دیگرجنسگرایان یا حق بوسیدنِ لبِ یک مرد توسط یک زن در یک فروشگاه عمومی – به معنایِ دفاع از دیگرجنسگرایی نیست. ارزشِ هیچ سبکِ زندگی از سبکِ زندگیِ دیگر بیشتر نیست که در مقایسه با دیگری قابل دفاع باشد؛ نه همجنسگرایی، نه دوجنسگرایی و نه دیگرجنسگرایی. هر کس تا زمانی به حق دیگری تجاوز نکرده است حق دارد که شیوه و سبکِ زندگی اش را خود برگزیند
 
در نتیجه همجنسگرایی پیشرفت فرهنگی نیست؛ اما رواداری نسبت به سبک های مختلف زندگی به معنای اعتلای فرهنگ است
 
ـ2- «همجنسگرایی یک پدیده غربی است.» ـ
 
همجنسگرایی پدیده ای غربی (یا شرقی) نیست. انسان شناسان و تاریخ نگاران رفتارهای جنسی بین دوهم جنس را در طول تاریخِ زیست بشر ثبت کرده اند. تاریخِ ایرانِ پیش از اسلام و تاریخ دنیای اسلام، به خصوص تا پیش از قرن نوزدهمِ میلای، نشان می دهد که رابطه ی جنسی بینِ دو مرد در اکثر موارد نه تنها غیرطبیعی نبوده و بیماری تلقی نمی شده بلکه رابطه ای عادی بوده و در بعضی زمان ها و مکان ها آن را ستایش می کرده اند. روابط همجنسگرایانه در ایران باستان در دیرها، کاروان سراها، حمام‌ها و پادگان‌های نظامی ثبت شده؛ شاعران ایرانی همچون حافط، سعدی و جامی دارای اشعاری با مضمون همجنس خواهانه اند؛ و پژوهش های تاریخی نشان می دهد که این غربی ها بوده اند که با بسط استعمار، همجنسگراهراسی و رفتارهای و گفتارها و باورهای مبتنی بر تبعیض علیه همجنسگرایان را به فرهنگ های شرقی برده اند
 
در نتیجه همجنسگرایی یک پدیده ی غربی نیست؛ اما دیگرجنسگرایان جوامعِ شرقی با استناد به این ادعایِ نادرست و از نظر تاریخی نامعتبر سعی می کنند باورهای ضد حقوق بشریِ خود را پشت نقاب های ملی گرایانه پنهان کنند
 
در همین راستا دو کتاب زیر برای مطالعه پیشنهاد می شود:ـ
 
El-Rouayheb, Khaled. 2005. Before Homosexuality in the Arab-Islamic World, 1500-1800. Chicago: University of Chicago
Press.
 
Najmabadi, Afasneh. 2005. Women with Mustaches and Men without Beards: Gender and Sexual Anxieties of Iranian Modernity. Los Angeles: University of California Press.
 
ـ3- «همجنسگرایی یک پدیده ی مدرن است» ـ
 
همجنسگرایی – به معنای رابطه ی جنسیِ مبتنی بر رضایت بینِ دوهمجنس – پدیده ی دورانِ مدرن نیست. همان طور که در کامنت قبلی نوشتم رفتار هم جنس خواهانه قدمتی به درازای عمرِ بشر دارد. شما می توانید آن …را در کتیبه های مصر، در سخنانِ ناطقانِ یونان و یا در قراردادهای ازدواجی که مربوط به دورانِ پیش از میلاد مسیح است پیدا کنید. اما واژه های «همجنسگرایی» و «دیگرجنسگرایی» واژه ها ی دورانِ مدرن اند و در اواخر قرن نوزدهم میلادی توسط پزشکان آمریکایی و آلمانی پیشنهاد شدند. با رونق «علمِ» پزشکی، رفتارهای جنسیِ انسان ها نیز طبقه بندی و نامگذاری شد. هم زمان با ظهور سرمایه داری در اروپا و آمریکا این واژه ها توسط دولت های استعماری به کشورهای مستعمره انتقال پیدا کرد. تا پیش از آن، سکسوالیته بخش مجزا و مشخصی از زندگی فردی را به خود اختصاص نمی داد بلکه بخشی از سامانه ی اجتماعی بود
 
در نتیجه هم جنسگرایی یک پدیده ی مدرن نیست؛ اما تبعیض علیه همجنسگرایان و همجنسگراهراسی از نتایج منفیِ دورانِ مدرن است همان طوری که برده داری در آمریکا از نتایجِ منفی دوران مدرن بود و به مرور با افزایش آگاهی ها و مبارزات سیاه پوستان از بین رفت. مبارزاتِ همجنسگرایان در سرتاسرِ دنیا نیز به این تبعیض ها پایان خواهد بخشید
 
در همین راستا دو مقاله ی زیر پیشنهاد می شود:ـ
 
Halperine, D. 1993. “Is there a History of Sexuality?” in the Lesbian and Gay Studies Reader, Abelove, Henry, Michele Aina Barale, and David M. Halperine, eds. New York: Routledge, pp416-31.
 
Katz, Jonathan N. 1990. “The Invention of Heterosexuality” Socialist Review 20 (1): 7-34ـ
 
ـ4- « غربی ها نیز سال هاست که نمی توانند این عمل را توجیه کنند. متخصصین و کارشناسان روانپزشکی و روان درمانی در دنیای غرب، همجنسگرایی را یک بیماری روانی می دانند.» ـ
 
در بیست و هفتم اردیبهشت سال 1369 مقارن با هفدهمِ میِ سال 1990 میلادی،
سازمان بهداشت جهانی (WHO)
 که سازمان نظام پزشکی ایران برای بالاتر بردنِ سطح بهداشت فردی و اجتماعی با این سازمان کار می کند – همجنسگرایی و دوجنسگرایی و گرایش جنسی افراد را از لیست بیماری ها و اختلالات روانی خود خارج کرد و به خاطر تبعیض هایی که برای نزدیک به صد و اندی سال توسط پزشکان و روان پزشکان علیه هم جنسگرایان اعمال شده بود عذرخواهی کرد. الآن نزدیک به بیست سال است که هیچ سازمانِ نظام پزشکی در سطح دنیا گرایش جنسی به هم جنس را اختلال نمی داند. در کشورهای دموکراتیک امکانِ بحث درباره ی سکسوالیته در حوزه ی عمومی فراهم است و اگر یک پزشک ادعای بیمار بودنِ یک همجنسگرا را بکند می توان پرونده ی آن پزشک را در دادگاه به جریان انداخت. حتی در کشورهای غیردموکراتیکی مانند ایران نیز سازمانِ نظامِ پزشکیِ کشور در این زمینه احتیاط کرده است. شما در ایران می توانید به روان پزشکانِ زیادی در شهر تهران مراجعه کنید تا برایتان شرح دهند که گرایشِ جنسیِ افراد ارتباطی با بیماری یا اختلالِ روانی ندارد
 
در نتیجه همجنسگرایی بیماری نیست؛ اما تبعیض علیه همجنسگرایان و همجنسگراهراسی یک بیماریِ اجتماعی است و با افزایش آگاهی ها قابل درمان است
 
ـ5- «همجنسگرایی غیراخلاقی است.»ـ
 
مدعی باید توضیح بدهد که منظورش از اخلاق چیست و مطابق با کدام فلسفه ی اخلاقی، گرایش جنسی به هم جنس را غیراخلاقی می داند. این که بعضی رفتارها – مثلن رفتارهای مبتنی بر گرایش های همجنس خواهانه – از نظر زیبایی شناسی در نظر کسانی که سبکِ زندگیِ متفاوتی دارند – یعنی کسانی که دیگرجنسگرا هستند – زیبا به نظر نرسد، و یا این که بعضی رفتارها – مثلن همجنسگرایی – در یک فرهنگِ دیگرجنسگرازده که در آن دیگرجنسگرایی به مثابه ی امرِ «طبیعی» و «عادی» شناخته می شود به مثابه ی رفتارهای «نامتعارف» و «ناموزون» شناخته شوند، به معنای آن نیست که آن رفتارها فاقد «ارزش های اخلاقی» هستند. طبیعی و یاعادی قمداد شدنِ هر پدیده در جوامع مختلف متفاوت است. مثلاً در بعضی جوامع، دیگرجنسگرایی امری غیرعادی و غیر طبیعی است. طبیعی قلمداد شدن یک پدیده نه به طبیعت که به فرهنگ غالب وابسته است. یکی از مهم‌ترین دلایلی که سبک های زندگیِ متفاوت برای افراد یک جامعه ی خاص چندش‌آور و مشمئزکننده است، این است که آن‌ها نمی‌توانند بفهمند چرا کسی باید طالب چنان رفتارهایی باشد و چرا سبکِ زندگی بعضی از انسان ها با بعضی دیگر متفاوت است. یک دیگرجنسگرا شاید نتواند سبکِ زندگیِ یک همجنسگرا را درک کند اما حق ندارد از فردِ دیگر بخواهد که سبکِ زندگی اش را تغییر دهد
 
در نتیجه همجنسگرایی غیراخلاقی نیست؛ اما تبعیض علیه همجنسگرایان و نقضِ حقوق انسانیِ آن ها عینِ بی اخلاقی است
 
در همین راستا یک مقاله و دو کتابِ زیر پیشنهاد می شود:ـ
 
Rubin, Gayle. 1984. “Thinking Sex: Notes for a Radical Theory of the Politics of Sexuality” in Pleasure and Danger: Exploring Female Sexuality. Carol Vance, ed. London: Routledge, pp267-318.
 
Herdt, Gil. 1999. Sambia Sexual Culture: Essays from the Field. Chicago. University of Chicago Press.
 
Wekker, Gloria. 2007. The Politics of Passion: Women’s Sexual Culture in the Afro-Surinamese Diaspora. New York: Columbia University Press.
 
ـ6- «همجنسگرایی غیرانسانی و مخالف کرامت ذاتی انسان است.»ـ
 
دیگرجنسگرایانِ همجنسگراستیز تا جایی پیش می روند که نه تنها همجنسگرایی را رفتاری غیراخلاقی و غیرطبیعی معرفی می کنند که پا را فراتر گذاشته و همجنس گرایان را از مقام انسانیت معاف می د…ارند. وقتی که حقوق شهروند را پس از انقلاب فرانسه نوشتند منظور از انسان، مردانِ غیرِبرده بود؛ وقتی که در زمانِ مشروطه قانونِ اساسی را نوشتند، منظور از حق رأیِ انسان ها، حق رأیِ مردان بود؛ و امروز وقتی که به همجنسگرایان می گویند که گرایشِ جنسی شما به هم جنس، غیرانسانی است به معنای آن است که شما رفتار انسان های دیگرجنسگرا را ندارید. هیتلر نیز عقیده داشت که یهودی ها، غیرآریایی ها، معلول ها، اقلیت های قومی نظیر روماها و نیز هم جنسگرایان، کرامتِ ذاتی انسان را ندارند و مستحق سوزانده شدن هستند. شصت سال از آن دوران گذشته است و سازمان ها و نهادهای حقوق بشری در سرتاسر دنیا شکل گرفتند تا بیان کنند که شیعه و سنی، مسلمان و غیر مسلمان، زن و مرد، فارس و غیرفارس، همجنسگرا و دیگرجنسگرا و معلول و غیرمعلول، همه انسان اند و کرامت ذاتی انسانی دارند. گرایشِ جنسیِ افراد، انسان ها را از انسان بودن معاف نمی کند. کسانی که چنین ادعایی دارند تصویر طناب های دار قرون وسطی و کور ه های آلمان نازی را تداعی می کنند
 
در نتیجه همجنسگرایی غیرانسانی و مخالف کرامت ذاتی انسان نیست؛ اما تبعیض علیه همجنسگرایان و نقضِ حقوق آنان، غیرانسانی و مخالف کرامت ذاتی انسان است
 
ـ7- «همجنسگرایی به رابطه جنسی با برادر و خواهر و حیوانات ختم می شود.» ـ
 
با همین سبک و سیاقی که ادعا مطرح شده است می نویسم که همان طور که بهایی بودن به رابطه ی با سازمان اطلاعاتی موساد ختم می شود، و همان طور که سیاه پوست بودن به تجاوز جنسی به دیگران ختم می شود، و همان طور که کرد بودن به مبارزه برای جدایی طلبی ختم می شود، همجنسگرایی نیز به رابطه ی جنسی با برارد و خواهر و حیوانات ختم خواهد شد. نخست وزیر ایسلند یک زنِ همجنسگراست؛ وزیر امور خارجه ی آلمان یک مردِ همجنسگراست؛ شهردارِ پاریس یک مردِ همجنسگراست؛ رئیس حزب لیبرال مجارستان یک زنِ همجنسگراست؛ بیچاره برادرها و خواهرها و حیوانات خانگی شان! چه می کشند از دست این ها! ـ
 
و دوباره با همان سیاقی که این ادعا مطرح شده است عرض کنم که آن چه که برای بشریت خطرناک است «دیگرجنسگرایی» است چرا که به موارد زیر ختم می شود: تجاوزِ مردان دیگرجنسگرا به زنان، ازدواج مردان دیگرجنسگرا با دختر بچه ها، اختیارچند زن توسط مردان دیگرجنسگرا، کتک زدن زنان توسط شوهران دیگرجنسگرا، تجاوز پدران دیگرجنسگرا به دختران، آزار جنسی دختران توسط عموها و دایی ها و پسرعمه ها و پسرخاله های دیگرجنسگرا، به بردگی گرفتن زنان برای ارائه ی خدمات جنسی توسط مردانِ دیگرجنسگرا، برپایی حرمسرا توسط مردانِ دیگرجنسگرا برای بهره مندی از زنان، اشاعه ی صنعت پورنوگرافی توسط مردانِ دیگرجنسگرا، عقیم سازی اجباری زنان توسط مردانِ دیگرجنسگرا برای بهره مندی بیشتر جنسی از آنان، ختنه ی زنان توسط مردان دیگرجنسگرا، قتل های ناموسی و کشتنِ زنان توسط مردان دیگرجنسگرا، معاوضه ی جنسی زنان بین مردانِ دیگرجنسگرای قبایل و خانواده ها به نشانه ی هدیه ی یک خانواده ی دیگرجنسگرا به دیگری ، آزار کلامی و جنسیِ زنان در خیابان توسط مردان دیگرجنسگرا، سنگسار دختران توسط مردانِ دیگرجنسگرا، و صدها مورد دیگر. دیگرجنسگرایی باید هر چه زودتر
ممنوع اعلام شود وگرنه معلوم نیست چه بر سر نسل بشر خواهد آمد! ـ
 
در همین راستا مقاله ی زیر پیشنهاد می شود: ـ
 
Rich, Adrienne, 1980. «Compulsory Heterosexuality and Lesbian Existence» Signs: Journal of Women in Culture and Society, 5 (4, Summer); 631-60.
 
ـ8- «کسی حق ندارد همجنسبازی را تبلیغ کند»ـ
 
نخست آن که هم جنسبازی با هم جنسگرایی تفاوت می کند. اولی به افرادی گفته می شود که لزومن گرایش به هم جنس ندارند اما با هم جنس رابطه ی جنسی برقرار می کنند. در فرهنگ عمومیِ همجنسگرایان این واژه …بارِ منفی دارد. لذا لطفن دیگر استفاده نفرمایید. دومی به کسانی می گویند که گرایش جنسی به هم جنس دارند. یک انسان می تواند دیگرجنس باز و دیگر جنس گرا نیز باشد
 
اما درباره ی بحث تبلیغِ همجنسگرایی. همان طور که دیگرجنسگرایان حق دارند درباره ی یک خانواده ی دیگرجنسگرایِ خوشبخت فیلم بسازند (مثل سریال هایی به اصطلاح خانوادگی که از شبکه های مختلف صدا و سیمای ایران پخش می شود) ، مجله های خود را منتشر کنند (مثل مجله ی خانواده ی سبز)، در خیابان دست دوست پسر یا دوست دختر یا همسر خود را بگیرند و یکدیگر را ببوسند (البته در ایران حتی دیگرجنسگرایان نیز نمی توانند در خیابان با خیالِ راحت دست یکدیگر را بگیرند … شما فرض کنید که بتوانند)، روی بیلبردهای بزرگ شهر تصاویر خود را برای تبلیغ کالاهای تجاری بگذارند (مثل تبلیغ برنج و چایِ تبرک) و افسانه ها و قصه های خود را داشته باشند (مثل لیلی و مجنون)، هم جنسگرایان نیز حق دارند فیلم بسازند، مجله منتشر کنند، در خیابان دست هم جنسِ خود را بگیرند و او را ببوسند و قصه های خود را داشته باشند و غیره
 
همجنسگرایان می بایست از تمامِ حقوق و فرصت هایی که دیگرجنسگرایان از آن برخوردارند برخوردار باشند. اگر مثال هایی که برای دیگرجنسگرایان ذکر کردم مصداق هایی از تبلیغِ دیگرجنسگرایی است، هم جنسگرایان نیز حق دارند سبکِ زندگی خود را تبلیغ کنند. دموکراسی در وسیع ترین تعریف یعنی حکومت «مردم» و نه حکومت «مردان دیگرجنسگرای مسلمانِ شیعه فارس». زنان، همجنسگرایان، غیرمسلمانان، غیرشیعه ها، و اقلیت های قومی بخشی از سرزمین ایران اند. اگر ایران برای «همه» ایرانیان است همه ایرانیان باید حقوق و فرصت های برابر داشته باشند
 

روایت اول؛ قصه چیست؟ این ویدئوی نیم ساعته را در پنج روز گذشته بیش از صد میلیون نفر در یوتیوب و ویمئو و شبکه های اجتماعی دیگر دیده اند. ویدئو ساخته ی یک نهادِ غیردولتیِ امریکایی است به نام «کودکانِ نامرئی» با هدفِ افزایش آگاهی جمعیِ مردم دنیا – و در درجه ی اول مردم امریکا – درباره مردی که در طول سه دهه ی گذشته بیش از سی هزار کودک را در اوگاندا در غرب قاره آفریقا ربوده و از آن ها به عنوان سرباز یا برده ی جنسی استفاده کرده است. اسمِ این مرد هست: «جوزف کونی»، رهبر «ارتشِ مقاومتِ پرودگار». هدفِ فیلم آن است که با فشار مردم به کنگره ی امریکا، ژنرال هایِ امریکاییِ حاضر در اوگاندا در این کشور باقی بمانند، به آموزش سربازهای اوگاندایی ادامه دهند، و ارتش اوگاندا بتواند جوزف کونی را – که در صدر فهرستِ جنایتکاران جنگیِ دادگاه بین المللی کیفری قرار دارد – امسال به دام بیاندازد و کودکانِ ربوده شده به خانواده های شان بازگردند. سازمان دیده بان حقوق بشر، عفو بین الملل، و دادگاه بین المللی کیفری از انتشار ویدئو استقبال کرده اند. در جایی از فیلم آمده که «همیشه آن هایی که پول و قدرت داشتند بر دولت و رسانه ها حاکم بودند. اما امروز ما مردمِ جهان با استفاده از شبکه های اجتماعی می توانیم از یکدیگر مراقبت کنیم و سیستم قبلی را تغییر دهیم … ما داریم تاریخِ جدید انسان را شکل می دهیم.» موفقیت فیلم و وب سایت کمپین می تواند الگویی برای پویش های مشابه باشد و کنشگرانِ اجتماعیِ جدیدی پدید آورد. همین که یک ایرانی دارد درباره ی جوزف کونی می نویسد، یعنی فیلم در هدفِ اولِ اعلام شده که افزایشِ آگاهیِ عمومی است موفق بوده است. تنها در طول پنج روز گذشته بیش از نیم میلیون نفر درخواستِ دستبندهای کمپین را کرده اند. بسیاری از آن ها می خواهند از رنج مردم اوگاندا بکاهند.

—————————————

روایت دوم؛ قصه چیست؟ یک نهاد امریکایی به نام «کودکان نامرئی» که سابقه ی مالی خوبی ندارد و در بین سازمان هایی که در اوگاندا فعالیت می کنند نامحبوب است، با ساده سازی آن چه که در اوگاندا رخ می دهد در کنار بعضی اهداف انسان دوستانه در پی بهره برداری مالی از عواطفِ انسانی و بی خبریِ مردم است. آن ها به بهانه ی جوزف کونی، مردی که با دویست سربازِ باقی مانده سال هاست دیگر در اوگاندا زندگی نمی کند بلکه به کنگو و جمهوری آفریقای مرکزی رفته و عمده فعالیت های ضد انسانی اش به سال ها پیش برمی گردد، و با بهره گرفتن از تکنیک های رسانه ای و نمایش بازیگرانِ هالیوودی در نقش پیامبرانِ صلح، نا(آگاهانه) به حضور نیروهای امریکایی در اوگاندا مشروعیت می دهد و زمینه را برای گسترش پایگاه های نظامی امریکا در قاره آفریقا فراهم می کند. فیلم، اطلاعاتی درباره بستر اجتماعی و تاریخی که جوزف کونی در آن رشد کرده به مخاطب نمی دهد. در عوض امریکایی های جوانِ سفید پوستِ طبقه متوسطِ انسان دوستِ خلاق و آشنا به اینترنت و فیس بوکی را نشان می دهد که در مقام نجات دهنده ی آفریقایی های فقیرِ سیاه پوستِ نیازمندِ بی اراده ی بی خبر از دنیای مجازی نشسته اند. فیلم، اهمیتی برای مقاومتِ نهادهای اوگاندایی و دیگر کشورهای افریقایی در طول این سال ها قائل نیست، کودکانِ «مرئیِ» اوگاندایی ها را کودکانِ «نامرئیِ» امریکایی ها می نامد، دنیا را از دریچه ی نگاهِ غرب می نگرد و به آن می کاهد، رنج انسان ها را کالا می کند و از آن پول به دست می آورد، و بازتولید کننده ی منطقِ آشنایِ سرمایه و استعمار است. فیلم اما از این هم پیش تر می رود. جورج بوش را، که او و هم پیمان های اش مسئولِ مرگِ ده ها هزار کودکِ «فلسطینی»، «عراقی» و «افغان» اند (راستی کسی کمپینی برای این کودکانِ «نامرئی» آغاز کرده است؟)، یکی از دوازده سیاستمداری می داند که می تواند پای خیرخواهی پیش بگذارد و به دستگیری جوزف کونی کمک کند. جایی در انتهای فیلم، کودکِ آقای کارگردان به پدرش می گوید: «پدر! وقتی بزرگ شدم می خواهم با تو به آفریقا بیایم.» فیلم در این جمله خلاصه می شود.

————————————

حقیقت جایی میان روایت اول و دوم نهفته است


می خواهم ده پاسخِ ساده به دو پرسشِ زیر بدهم:
اول؛ چرا بعضی/بسیاری از مردان در مقابل برابری جنسیتی مقاومت می کنند؟
دوم؛ برابری جنسیتی چه منافعی برای بعضی/بسیاری از مردان به همراه دارد؟

——————————————

1- چرا مردان مقاومت می کنند؟
مردان دست کم به پنج دلیل با برابری جنسیتی سر ناسازگاری دارند:

اول؛ منافعِ اقتصادی، سیاسی و اجتماعی بسیاری از مردان توسط ساز و کارهای نظامِ مردسالار تأمین می شود. با آن که زنان دو سوم کار جهان – از جمله کار خانگی – را انجام می دهند، تنها یک دهم درآمدِ جهان به زنان اختصاص دارد. حدود هشتاد درصد مدیران دنیا را مردان تشکیل می دهند. کمتر از بیست درصد مجموع اعضای پارلمان کشورها زنان هستند. بسیاری از آداب و رسوم فرهنگی، نُرم های اجتماعی، قوانین و ساختارها در جهت افزایش قدرتِ مردان است.

دوم؛ بسیاری از مردان در صورت تحقق برابری جنسیتی احساسی «بی هویتی» می کنند. مثلن اگر تعریف های اجتماعی از «مردِ واقعی» در یک جامعه با «نان آوری» و «غیرت» گره خورده باشد، آن گاه حضور زنان در بازارِ کار، پیشرفت زنان در عرصه ی عمومی و عدم تملک مردان بر بدن زنان باعث می شود که مردان در آن جامعه احساسِ بیهودگی کنند و نتوانند هویت جدید خود را تعریف کنند.

سوم؛ مردان علاقه ای به انجام کارهایی که در فرهنگ مسلط «زنانه» قلمداد می شود ندارند. مراقبت از فرزندان یا افراد مسن، پرستاری از بیماران، و یا رتق و فتقِ امور خانه در فرهنگ مسلطِ بسیاری جوامع وظایفی «زنانه» است و بسیاری از مردان تمایل ندارند به انجام کارهایی بپردازند که آن ها را از تعریفِ یک «مردِ واقعی» دور می کند. بسیاری از مردان هویت خود را در تضاد با هویت «زنانه» شکل داده اند.

چهارم؛ مردانی که نسبت به متوسطِ مردان سهم کمتری از نظامِ مردسالار می برند نسبت به برابری جنسیتی یا قائل شدن تبعیض های مثبت برای زنان مقاومت نشان می دهند. مثلن مردِ جوانی که بیکار است یا درآمدِ پایینی دارد خود را در وضعیت اقتصادیِ پایین تری نسبت به مردانِ دیگر می بیند و در نتیجه اشتیاقی به تحقق برابری جنسیتی ندارد. او به زنان به مثابه رقیب نگاه می کند.

و پنجم؛ مردان تحت تأثیر ایدئولوژی و با استناد به تفاسیری از دین، طبیعت و سنت، نابرابری بینِ زنان و مردان را توجیه می کنند. گروهی به آیات قرآن و انجیل و تورات استناد می کنند، بعضی طبیعتِ متفاوتِ زن و مرد را ریشه ی نابرابری می دانند و بعضی با دفاع از آداب و رسوم فرهنگی، برابری جنسیتی را برنمی تابند.

اما

اگر مردان از تبعیض های جنسیتی سود می برند، برابری جنسیتی چه منافعی برای آن ها دارد؟

برابری جنسیتی دست کم پنج پیامد مثبت برای مردان دارد:

اول؛ مردان یک گروهِ مجزا از زنان را تشکیل نمی دهند. اکثرِ مردان در یک رابطه ی اجتماعیِ همیشگی با زنان قرار دارند (همسر، دوست دختر، مادر، عمه، خاله، دختر، دخترِ خواهر و برادر، دوستان، هم کلاسی ها، همکاران، همسایه ها و غیره). کیفیت زندگیِ مردان به میزان زیادی به کیفیت روابط اجتماعیِ آن ها با زنان وابسته است. زندگی کردن در یک نظام مبتنی بر نابرابریِ جنسیتی که باعث به مخاطره افتادنِ زندگی زنان می شود و اعتماد به نفس زنان را پایین می آورد و به ترس و نگرانی میانِ زنان دامن می زند، کیفیت زندگی مردان را نیز پایین خواهد آورد.

دوم؛ مطالعات نشان می دهد که مشارکت مردان در کنار زنان برای مراقبت از فرزندان و تقسیمِ کار خانه، باعث افزایش سلامت خانواده و فرزند می شود، کیفیت زندگی را بالاتر می برد، خشونتِ درون خانه را کاهش می دهد، اعتماد بین اعضای خانواده را بیشتر می کند، و مرد و زن رابطه ی جنسی لذت بخش تری خواهند داشت. افزایش مشارکتِ زنان در عرصه ی عمومی و بازارِ کار، فشارِ اقتصادیِ بر دوشِ مردان را کم می کند.

سوم؛ تلاش مردان برای کسب هویت «مردِ واقعی» در یک نظام نابرابر جنسیتی، بر سلامت جسمی و روانیِ آنان تآثیر منفی می گذارد. اگر «ریسک پذیری» و «سلطه جویی» از ویژگی های تعریف اجتماعی «مردِ واقعی» باشد، این خصوصیت باعث بالا ماندنِ نرخ مرگ و میر مردان در تصادفات جاده ای، میدان های جنگ و دعواهای های خیابانی می شود. یا باور به لزومِ «برخورداری از بدنِ ورزیده» و «رقابت جویی»، باعثِ افزایش آسیب های جسمی ناشی از ورزش ها و شغل های سنگین می شود، رغبتِ مردان برای انجام آزمایش های پزشکی روی بدن شان را کاهش می دهد، و تمایل آنان به مسابقه بر سر مصرف مشروباتِ الکلی را زیاد می کند. همین طور تأکید بر «مقامت» و «ایستادگی» به عنوان یکی از خصوصیت های «مردان واقعی»، امکانِ بروز آزادانه ی احساس و یا پذیرشِ آسان ترِ شکست را از آنان می گیرد. سرکوبِ احساسات، خشونت بین مردان را علیه زنان، مردانِ دیگر و خود افزایش می دهد.

چهارم؛ همه مردان به طور مساوی از نظام مردسالار بهره نمی برند. آن دسته از مردانی که در یک نظامِ نابرابر جنسیتی خصوصیت های «مردِ واقعی» را ندارند یا نقشِ وی را بازی نمی کنند توسط مردان (و زنانِ) دیگر مورد تبعیض قرار می گیرند. مثلن بسیاری از مردانِ همجنسگرا به خاطر عدم برخورداری از ویژگی «دیگرجنسگرایی»، و «مفعول بودن در رابطه جنسی» مورد آزار و خشونت قرار می گیرند. یا مردانِ «کم درآمد» یا «بیکار» به خاطر فشارِ اجتماعیِ ناشی از عدم ایفای نقش «نان آوری»، به اعتیاد، خودسوزی و ترکِ خانواده روی می آورند. برابری جنسیتی به بازتعریفِ اجتماعیِ «مردِ واقعی» کمک می کند.

پنجم؛ برابری جنسیتی باعث بهره بردنِ کل جامعه (از جمله مردان) از توانمندی های زنان می شود. مردی که به همسر خود اجازه ی تحصیل نمی دهد، یا دولتی که اجازه ی ورود زنان به دانشگاه را از آنان سلب می کند، همه ی افراد جامعه (از جمله مردان) را از برخوردار شدن از توانایی های آن زنان محروم می سازد.

در نتیجه

برابری جنسیتی اگر چه به نظر، مردان را با بحران هویت و کاهشِ قدرت مواجه می کند، اما به مردان کمک می کند که هویتِ جنسیتی خود را بر پایه ی پرهیز از خشونت، مشارکت در پرستاری از کودک، انجامِ کار خانگی، رعایت بهداشت جنسی، کسب مهارت های ارتباطی و بیان احساساتِ درونی شکل دهند. با بازتعریفِ اجتماعیِ «مردِ واقعی»، تجربه های تبعیض و ستم پذیریِ مردانی که رفتارهای کلیشه ایِ فرهنگ مسلط را بازتولید نمی کنند کمتر می شود، مردان از سلامت جسمی و روحیِ بیشتری برخوردار می شوند، شادترند، و کیفیت زندگی مردان و زنان جامعه بالاتر می رود– چنین باد

خبرگزاری های دولتی را که باز کنی، یکی از اولین خبرها خبری است درباره تجمع امریکایی ها در مخالفت با جنگ و تحریم علیه ایران (+، +). اما در میان این خبرها که همه به نفع جمهوری اسلامی تنظیم شده اند، خبری از حضور بچه های سبز نیویورک نیست. کسانی که دیروز در میدان تایمز و در کل مسیر تظاهرات گل کاشتند. در خبرهای رسانه های دولتی ایران نه نشانی از تابلوهای سبز خیابان هست، نه نشانی از پلاکاردها، نه نشانی از دستبندهای سبز. هیچ اشاره ای به حضور جمعیت غالبِ دموکراسی خواهیِ ایرانی میان جمعیت نشده است. رجانیوز فقط جایی نوشته است که پنجاه نفر با پلاکارد سبز آمده بودند که گفته می شود سلطنت طلب و مجاهدین هستند!– این عکس ها را از تظاهراتِ دیروز نیویورک گرفتم. بگذاریدشان کنار عکس های فارس که یک تصویر را از نُه جهت نشان داده است 🙂 به قول میرحسین «نقشه مار می کشند تا شما را به بیراهه ببرند.»– برای مقابله با رسانه هایی که اخلاق و ادبِ رسانه ای را رعایت نمی کنند، و برای آشکار سازیِ حقیقت، عکس ها را این جا می گذارم بلکه خرده رسانه های ما بتوانند ابررسانه های آن ها را به چالش بگیرند–

راستی شعار ما ساده بود و سر راست: نه به جنگ / نه به تحریم / نه به دیکتاتوری / آری به دموکراسی


اول؛
 دولت امریکا تحریم های جدیدی را علیه ایران وضع کرده است

دوم؛ این تحریم ها برای اولین بار مستقیمن بانک مرکزی و فروش نفت و گاز ایران را هدف قرار داده است

سوم؛ قیمت ارز به خاطر ضربه خوردن اقتصاد ملی روزانه در حال بالا رفتن است

چهارم؛ بالاتر رفتن ریسک سرمایه گذاری، تورم، بیکاری، گسترش فقر، کمبودِ دارو و تجهیزات پزشکی، عدم توانایی در بهینه سازی صنعت هوایی و جاده ها، عدم امکان ارسال بسته های پستی، آسیب های مادی و روانی برای ایرانیان داخل و خارج کشور از جمله نتایج مستقیم تحریم هاست

پنجم؛ در نتیجه  تحریم ها جامعه را فقیرتر و ضعیف تر می کند

ششم؛ حکومت اما به خاطر دسترسی نامحدود به منابعِ ثروت، ارتباط با دولت های فاسد، قاچاق، و سرکوب بی رویه، به اندازه ی جامعه آسیب نمی بیند

هفتم؛ حکومت از تحریم ها به عنوان سرپوشی برای توجیه سیاست های غلط اقتصادی خود استفاده می کند

هشتم؛ دموکراسی نه از دلِ فقر، که از دل افزایش آگاهی، شبکه سازی اجتماعی، بسیج مردمی، نافرمانی مدنی و قوی شدنِ جامعه ساخته می شود

نهم؛ تحریم ها مردم را در مقابل حکومت ضعیف تر و نیاز مردم به حکومت برای تأمین مایحتاج اولیه را بیشتر می کند

دهم؛ در نتیجه تحریم ها به ضرر جنبش دموکراسی خواهی مردم ایران است

————————————————————————–

اول؛ بهانه ی غرب برای تحریم این است که ایران به دنبال دست یابی به سلاح هسته ای است و نقض حقوق بشر می کند

دوم؛ اسرائیل، هند و پاکستان به خاطر داشتن سلاح هسته ای تحریم نشده اند

سوم؛ عربستان، کویت، قطر و امارات به خاطر نقض حقوق بشر تحریم نشده اند

چهارم؛ اگر اسرائیل به دلیل ایکس و پاکستان به دلیل ایگرگ سلاح هسته ای دارند، ایران هم به دلیل زِد می خواهد سلاح هسته ای داشته باشید

پنجم؛ در نتیجه، سیاست های غرب در قبال ایران (به رهبری امریکا که تنها کشوری است که از سلاح هسته ای استفاده کرده است) بر اساس استانداردهای دوگانه است

ششم؛ سیاست های دوگانه در عین حال که نمی تواند درصد بالای افکار عمومی را با خود همراه کند، اثرگذاریِ پایینی دارد

هفتم؛ تحریم جدید ایران توسط امریکا که در تمام کشورهای همسایه پایگاه نظامی دارد، باعث منزوی تر شدن حکومت ایران می شود

هشتم؛ حکومت منزویِ ایران که از همه طرف در محاصره است برای حفظ امنیت خود با ولع بیشتری به دنبال سلاح هسته ای خواهد بود

نهم؛ حکومت منزوی ایران به بهانه ی حفظ امنیت با قدرت بیشتری اعتراضات داخلی را سرکوب خواهد کرد

دهم؛ در نتیجه تحریم از طرف غرب – وقتی با استانداردهای دوگانه و تهدید علیه ایران همراه شود – نه تنها مانع دست یابی ایران به سلاح هسته ای و نقض حقوق بشر نیست، که آن را تقویت می کند

————————————————————————-

در نتیجه

اول؛ هم غرب و هم جمهوری اسلامی در ادامه ی این روند مقصرند

دوم؛ برای مقابله با ادامه ی این وضع باید در محکوم کردنِ هر دو جبهه و ارائه راه حل ها به هر دوطرف کوشید. در ایران باید انتخابات آزاد برگزار شود، غرب باید دست از استانداردهای دوگانه اش بردارد

سوم؛ محکوم کردنِ جمهوری اسلامی بدون در نظر گرفتن نقش غربی ها در تشدید این بحران، همصدا شدن با جنگ طلبانِ امریکایی است

چهارم؛ محکوم کردن غرب بدون در نظر گرفتن نقش جمهوری اسلامی، همصدا شدن با دیکتاتورهای وطنی است

پنجم؛ در عین حال معنیِ هر کنشِ اجتماعی با توجه به بسترِ اجتماعیِ آن تعیین می شود

ششم؛ یعنی در دست گرفتن پلاکاردِ «تحریم علیه ایران را متوقف کنید» توسط ایرانیان دموکراسی خواه در خاکِ آمریکا، همصدا شدن با دیکتاتورهای وطنی نیست، همان طور که «خامنه ای باید برود!» در خاکِ ایران، هم صدا شدن با جنگ طلبانِ امریکایی نیست

هفتم؛ ایرانیان داخل و خارج کشور باید علیه تحریم و برای دفع خطر احتمالی جنگ دست به دست هم بدهند

هشتم؛ داخل نشین ها – آن طور که میرحسین در یکی از بیانیه هایش آورده است – با افزایش اگاهی و ایجاد شبکه های اجتماعی و «قبله قرار دادن خانه های مان» – و خارج نشین ها با تجمع جلوی سفارت خانه های امریکا، اعتراض های نمادین و استفاده از شبکه های محلی برای اثرگذاری روی افکار عمومی

نهم؛ تحریم های جدید مقدمه جنگ است. تحریم علیه عراق بیش از پانصد هزار کشته برجای گذاشت. جنگ علیه این کشور جان چند صد هزار انسان را تا به امروز گرفته است

دهم؛ خطر جدی است. احساس مسئولیت کنیم. هر کجا که هستیم. و امید داشته باشیم به تأثیرگذاری مان

دیروز ظهر یکی از همکاران تلویزیون بی بی سی فارسی تماس گرفت که به استودیوی بی بی سی در نیویورک بروم و درباره ی این خبرصحبت کنم. دولت امریکا اعلام کرده که از این به بعد «حمایت از حقوق همجنسگرایان» (و دوجنسگرایان و ترنسجندرها) را یکی از اهداف مهم «سیاست خارجی» خود می داند. دیر تماس گرفته بودند و عذرخواهی کردم. اما این چهار نکته به نظرم می رسد که این جا می آورماول؛ جای خوشحالی است که دولت امریکا به فکر دفاع از حقوق به حاشیه رانده شدگان باشد. چهل سال بیشتر از آغاز جنبش حقوق همجنسگرایان در امریکا نگذشته و تحول دولت امریکا در این سه دهه را باید با دید مثبت نگاه کرد. باشد که وضعیت همجنسگرایان در این کشور نیز بهتر شود

دوم؛ با این حال تصور می کنم که دولت امریکا هنوز پشتوانه ی اخلاقی برای دفاع از حقوق همجنسگرایان را در دنیا ندارد. قانون «نپرس و نگو» در نیروی ارتش این کشور تا همین چند ماه پیش پابرجا بود و اجازه ی خدمت سربازی به همجنسگرایان نمی داد. بسیاری از اعضای کنگره ی امریکا آشکارا همجنسگراستیز هستند و بسیاری از ایالت ها در این کشور ازدواج همجنسگرایان را هنوز به رسمیت نشناخته اند. دولت امریکا هم چنین در این سال ها نتوانسته علاقه اش به «خانواده ی دیگرجنسگرا» را در تدوین، رد و یا پیوستن به بعضی از بیانیه ها و کنوانسیون های بین المللی پنهان کند

سوم؛ وقتی دفاع از حقوق همجنسگرایان با «سیاست خارجی» امریکا عجین شود، لزومن پیامدهای مثبتی برای همجنسگرایان در پی ندارد. همجنسگرایی در بیش از هشتاد و پنج کشور جرم تلقی می شود و اکثر این کشورها در افریقا، امریکای جنوبی، خاورمیانه، و آسیای مرکزی با سیاست های خارجی امریکا در امور دیگر مخالف اند. پیوند خوردن حقوق همجنسگرایان با «سیاست خارجی» امریکا می تواند وضعیت همجنسگرایان در آن کشورها را بدتر کند. این کشورها بر موضع خود مبنی بر «غربی» و «غیر بومی» بودن همجنسگرایی مصمم تر می شوند و آن را «ناتوی فرهنگی» و «بهانه ی غربی ها برای دخالت در امور داخلی» کشور خود می دانند

چهارم؛ وقتی چند سال پیش «دفاع از حقوق زنان» به یکی از اهداف مهم سیاست خارجی دولت امریکا بدل شد، امریکایی ها «نجات زنان افغانستان» را در زمره دلایل خود برای حمله به این کشور گنجاندند. در آن جنگ بسیاری از زنان افغان کشته شدند. مثبت بیاندیشیم و امیدوار باشیم که این بار «نجات همجنسگرایان ایرانی» بهانه ای برای یک جنگ جدید نباشد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اا

اول؛ حرفِ آخر را همین اول بزنم. من رفتار بازیکنان پرسپولیس را غیراخلاقی نمی دانم. دو نفر (گویا) بر اساس رضایت دو طرفه یک رفتار را مرتکب شده اند. دعوایی بین شان رخ نداده و من احتمال می دهم بر اساس توافق و عادت این رفتار را انجام داده باشند. کسانی که این عمل را (نامش را گذاشته اند انگشت کردن؟) غیراخلاقی می دانند می بایست بحث کنند که طبق کدام فلسفه اخلاق این عمل غیراخلاقی است. آن ها باید نشان دهند که طبیعتِ رفتاری مثل وارد شدن انگشت داخل مقعد با وارد شدنِ انگشت داخل بینی متفاوت است. آن ها باید نشان دهند که پریدنِ یک بازیکن روی شانه ی دیگری با وارد شدن انگشت داخل مقعد – اگر بر اساس رضایت دو طرف باشد – فرق می کند.

این طور که به نظر می رسد بدون آن که این بحث ها صورت بگیرد زشتی این عمل از پیش تعیین شده است. آن طور که در رسانه های جمعی و گفت و گوهای روزانه میان مردم به گوش می رسد – که شاید نمودش در برنامه نود و بعضی نظراتی باشد که در شبکه های اجتماعی گذاشته می شود – این عمل غیراخلاقی دانسته شده است. با این حال کسی دلیلی برای غیراخلاقی بودنِ این رفتار بیان نمی کند. چرا غیر اخلاقی بودنِ این رفتار اظهر من الشمس است بی آن که دلیلی برای آن اقامه شود؟ در ادامه سعی می کنم به این پرسش پاسخ دهم.

دوم؛ من فکر می کنم که اگر در مملکتی زندگی می کردیم که دموکراسی و شفافیت حاکم بود وافرادی که این عمل را غیراخلاقی نمی دانند نیز اجازه مطرح کردن نظرشان در رسانه های حاکم را داشتند، آن گاه بسیاری از آن هایی که به خاطر ترس از دیگران، همرنگ شدن با جماعت و یا آسیب ندیدن از طرفِ اکثریتِ به ظاهر اخلاق گرا سکوت کرده اند نیز جرأت پیدا می کردند تا بی پرواتر نظر خود را بازگو کنند. در این میان حتی کسانی که می خواهند از این دو بازیکن دفاع کنند نیز در محکوم کردنِ این رفتار همراهِ بقیه هستند. گروهی مانند جواد نکونام گفته اند که «این بچه (محمد نصرتی) اشتباه کرد، خامی کرد، بچگی کرد، اما زندگی را که نباید از او بگیریم» و گروهی دیگر ضمن غیراخلاقی دانستنِ این رفتار به حاکمیت خرده گرفته اند که «چرا جلوی بی اخلاقی های دیگر نظیر دزدی و قتل را نمی گیرید.» هر دو گروه، هر چند ظاهر کلام شان با دیگران متفاوت است و با این دو بازیکن همدردی می کنند، اما به واقع با دیگر اخلاق گرایان هم دست هستند و به گفتمانِ مسلطِ حقه باز یاری می رسانند. تنها در فضای دموکراتیک و شفاف است که امکان مطرح شدن نظرات له و علیه وجود دارد. استبداد که نباشد، دو رویی نیز کمتر می شود.

سوم؛ اما چرا یک انگشت و مقعد تا این اندازه ستون های اخلاقی جامعه را (ظاهرن) به لرزه انداخته به طوری که مجری برنامه نود با حالت رنگ پریده در ابتدای برنامه وا اسفا سر می دهد و پای دادستانی و نماینده مجلس و وزیر و شلاق و محرومیت و زندان به میان کشیده می شود؟ چرا مردم در این باره این قدر صحبت می کنند؟ چرا خبرِ کشته شدن یک فعال سیاسی و مدنی مثل هدی صابر نمی تواند تا این اندازه میان مردم گفت و گو ایجاد کند؟

فکر می کنم دو دلیل عمده دارد؛

1- تلاش خستگی ناپذیر و شبانه روزی حاکمان جمهوری اسلامی در این سی و چهار سال در این جهت بوده که سکس و هر آن چه که مربوط به آلت های جنسی است تابو باقی بماند و در عرصه ی عمومی مطرح نشود. یکی از کارکردهای سیاست هایی مثل حجاب اجباری، گشت ارشاد، جداسازی جنسیتی در مدارس و دانشگاه ها و اتوبوس و مترو، ستاد حجاب و عفاف و نیز خط کشی بی چون و چرا بین حوزه عمومی و خصوصی در این راستاست. سکس مربوط به خانه است، عفت مربوط به خیابان.
اما دقیقن خلاف آن چه که حاکمان جمهوری اسلامی می خواهند اتفاق افتاده. یک عطش سیری ناپذیر برای سکس و هر آن چه که به آلت جنسی مربوط است در میان مردم به وجود آمده. نمونه ی بارزش پخش فیلمی منتسب به زهرا میرابراهیمی است که چند میلیون بار در شهر تهران دست به دست شده است. فیلم محمد نصرتی و شیث رضایی را بیش از یک میلیون نفر روی یوتیوب تماشا کرده اند.

فوکو در تاریخ سکسوالیته در اروپا بحث می کند که با آن که در قرن هفده تا نوزده میلادی در اروپا سیاست های سرکوب سکسوالیته وجود داشت، اما این سیاست ها کارکردی عکس پیدا کرد: اشتیاق برای تولید دانش و گفتمان در رابطه با سکس و آلت جنسی بیشتر شد. همین این اتفاق در ایرانِ ما می افتد. این که انگشت محمدنصرتی و مقعد شیث رضایی نقل محافل است لزومن به خاطر اخلاق گرا بودنِ ایرانیان نیست. یک پای ثابتِ این داستان «لذتی» است که مردم از این صحبت ها می برند. انگشت محمد نصرتی چه اندازه بوده؟ آیا داخل مقعد شیث جا می شده است؟ انگشت چه کسی داخل مقعد کدام دیگری جا می شود و غیره. مردم این بارمی توانند تحت لوای مشروع اخلاق گرایی برای چند هفته از (زشتیِ) انگشتی که داخل مقعد دیگری رفته است بگویند. حال آن که شاید بارها انگشت خودشان داخل مقعد دیگران رفته باشد.

2- ایو سدویک، فیلسوف امریکایی و نظریه پرداز مطالعات جنسیت و سکسوالیته، درباره ی شکل گیری مردانگی در دوران مدرن نظریه ای دارد با این مضمون که مردانگیِ مسلط بر پیوندِ غیراِروتیکِ بین مردان استوار است. مردان با یکدیگر «رفیق» هستند و مرام و معرفت دارند (کمتر شنیده شده که درباره ی «لوتی بودنِ» یک زن صحبت شود) اما این پیوند بر تمایلات جنسی استوار نیست. ایو سدویک به این فضاهای مردانه عنوانِ هموسوشیال می دهد. تفاوت فضاهای هموسوشیال با فضاهای هموسِکشوال در غیرِاروتیک بودنِ اولی است.

زمین فوتبال یکی از این فضاهای هموسوشیال است که به مردانگیِ مسلط جسمانیت بخشیده می شود. مردانِ یک تیم با یکدیگر دست همکاری می دهند، چهارچشمی از یارِ خودی حمایت می کنند و «بازی جوانمردانه» را در قبال رفقای خود به جا می آورند. به ندرت شنیده شده (یا اصلن شنیده نشده) که یک بازیکن فوتبال همجنسگرا باشد. همجنسگرا بودن یک بازیکن فوتبال باعث اروتیک شدنِ فضای مردانه ای می شود که قرار است هموسوشیال باقی بماند.

اتفاقی که بین بازیکنان پرسپولیس افتاد خلاف قواعد فضای هموسوشیال بود. در فضای هموسوشیال دعوا، کتک کاری، فحش، پرتاب کردن آب دهان، لگد زدن، تنه زدن و امثالهم مجاز است و یا با تنبیه متناسبی مواجه می شود. اما کافی است از یک مرد رفتاری اروتیک سر بزند و پای سکسوالیته به میان بیاید. تنبیهی که فرد خاطی با آن مواجه خواهد شد غیرمتناسب با عمل انجام شده است. بخشی از فشاری که این روزها محمد نصرتی و شیث با آن مواجه هستند به خاطر خیانتی است که به فضای «مرام-محور» و «مقدس» و «غیر اروتیکِ» فوتبال کرده اند. فردوسی پور در برنامه نود گفت که پیراهن پرسپولیس را آدم هایی مانند پروین و دیگران بر تن کرده اند. شبحِ همجنسگرایی بر زمین فوتبال سایه انداخته است. در نتیجه وارد شدن انگشت داخل مقعد دیگری در زمین فوتبال می تواند یک فرد را به طور کامل از این فضای هموسوشیال دور کند. مردان، خیانت کنندگان به فضای هموسوشیال را به راحتی نمی بخشند.اگر هم آن فرد بخشیده شود با عنایت به مرامِ لوتی گری است. علیرضا دبیر گفته است: «آستین بالا بزنید و این بچه ها را ببخشید.»

چهارم؛ فراموش نکنیم که بی اخلاق ترین آدم ها معمولن در این مواقع از آبِ گل آلود به نفع خود ماهی می گیرند تا ظاهرِ اخلاقی و متشرعِ خود را به رخ دیگران بکشند و بر رفتارهای غیراخلاقیِ خود سرپوش بگذارند. محمود سالارکیا، معاون سابق دادستان تهران، که ید طولایی در به زندان انداختن مخالفان حکومت، دروغ گویی و دغل کاری دارد، و به سِمَت ریاست کمیته انضباطی باشگاه پرسپولیس درآمده است، محمد نصرتی را تا اطلاع ثانوی از میادین فوتبال محروم کرده است. وی بیست و چهار ساعت پیش از این تصمیم در مصاحبه ای با خبرگزاری فارس گفته بود که محمد نصرتی کاری انجام نداده است و «این ماجرا صحت ندارد و دروغ است .. و آقایان شانتاژ کرده اند.» بیست و چهار ساعت کافی بود تا سالارکیا «دروغی» که خود گفته بود را پس بگیرد و در ظاهر پاسدار اخلاق جامعه ظاهر شود. حواس مان به پاسبان های اخلاقِ این روزها باشد؛ آن ها همان واعظانِ بر محراب و منبرِ حافظ اند.

 

 

 

 

 

 

 

شاید این سخنِ کوتاه به کار آید. بعضی از دوستانِ (لیبرالِ) وطنی این عکس را به اشتراک گذاشته اند در این چند روز. تصویر، چند جوان بسیجی را نشان می دهد که در حمایت از جنبش اشغال وال استریت در تهران تظاهرات کرده اند. این عکس را یکی از ده ها صفحه ای که نامِ «جنبش اشغال وال استریت» را یدک می کشد به اشتراک گذاشته است. همین باعث شده که دوستان مان تیترهایی بزنند مثل: «ائتلاف جالبی است!»، «ارتجاع سرخ و سیاه که میگن همینه ها»، «صفحه اصلی وال استریت در خدمت لمپن بسیجی ها» و امثالهم. سه تا نکته به نظرم می رسد:

اول؛ این که دوستان (لیبرال) مان بعد از آن که چند هفته از آغاز جنبش می گذرد این صفحه را با عنوان صفحه ی «اصلی» به مخاطبان شان معرفی می کنند نشان می دهد که چه قدر پیگیر مسائل هستند. من اصراری به «اصلی» و «فرعی» کردنِ صفحه ها ندارم. اما از آن جا که دوستان مان نوشته اند صفحه ی «اصلی» اشغال وال استریت چنین کرده است، در پاسخ می گویم که اگر صفحه ی اصلی وجود داشته باشد این صفحه نیست. این عکس از این جا برداشته شده حال آن که صفحه ی اصلی جنبش این جاست

دوم؛ یکی از ابزارهای همیشگی روزنامه کیهان برای کوبیدن جنبش سبز، چسباندنِ آن به سازمان مجاهدین و صهیونیسم و غیره بود. یکی از نقدهای همیشگی ما – و از جمله این دوستان – به روزنامه ی کیهان این بود که نمی توان دنیا را به دو دسته ی دوست و دشمن تقسیم کرد. حقانیت جنبش سبز در پیوند مردم با یکدیگر و در مطالبات شان نهفته است نه در حمایت فلان شخص یا گروه. ما گیرِ اخلاقی هم به کیهان می دادیم و از درس گفتارهای مصطفی ملکیان مثال می زدیم. اما با این برخوردهایی که در این چند هفته از طرف دوستان رخ داده و روش هایی که در برخورد با این جنبش به کار بسته شده و بعضن به توهین های شخصی هم رسیده است، من دارم به آن گیرهایی که به روزنامه ی کیهان داده می شد با دیده ی تردید نگاه می کنم. و این کمی ناراحت کننده است

سوم؛ یکی از افراد «غیر ایرانی» که پای این عکس در همان صفحه ای که دوستان به آن اشاره دارند کامنت گذاشته، نوشته است: «این یک نمایش است که رهبر معنوی/دیکتاتور فراهم دیده اند. آخرین باری که ایرانیانِ واقعی صدای شان را بلند کردند به شکل بسیار بدی تنبیه شدند. گول نخوریم! آزادی برای همه، همه جا، همین حالا.» می توانیم از غیر ایرانی هایی که گویا دلیل تظاهرات بسیجی ها را بهتر از ما می دانند یاد بگیریم